هرگز آرام نخواهی گرفت

وقتی که دی ماه، وقتی که دی ماه باز کنار سرفه می آید

نه این سینه، هر آوازی که آواز، صدای زخم، صدای زخم است.

دریغا! همین که بوی ریحان می آید

گریبان چراغ را می گیرند: که تو ای سوسو!

چرا آن شب فتیله ات لرزید؟

بگذریم!

اینجاست که به باد می اندیشم،

یک صندلی در سرسرای مداین

و نگاهی طویل، تا دوردست ِ همان ابری که نخواهد بارید.

"سید علی صالحی"





با "THEY DANCE ALONE" ازاستینگ.