گفته- ناگفته، مثل غافلگیر شدن جلوی یک تابلو در نمایشگاهی، گالری نقاشی. مثل طعم بجا نیاورده ی شرابی، ادویه ای، گلاب. نیمکت سنگی انگار شکافته و مرا که فرو میبرد، چیزی انگار گسستگی در ته مانده های اعصاب و اضمحلال حواس... وای. چه ظرفیتی دارد دنیا که سایه روشن ابرهای دستت را همینطور که بوی بهارنارنج تگرگ میزند به ما، دوام می آورد.
